GŁOS ŚW. JANA KASJANA - MISTRZA WALKI WEWNĘTRZNEJ
I. Nasz błąd - Choroba próżności ukryta w smutku
Naszym wspólnym upadkiem jest to, co Jan Kasjan nazywa „kenodoxia” - próżna chwała, która potrafi przebrać się nawet w szaty żałobne. Stoimy przed grobem i celebrujemy swój ból, by inni i my sami widzieli w nas wielkich miłośników Pana. Szukamy „ciała”, czyli namacalnych dowodów Bożej łaski, bo nasze serca są zbyt ciężkie od namiętności, by wznieść się do czystej kontemplacji Zmartwychwstałego. Nasza obłuda polega na tym, że wolimy płakać nad „zmarłym” Bogiem, którego możemy kontrolować, niż służyć Żywemu, który żąda od nas czystości myśli.
II. Działanie Boga - Skalpel rozróżniania (discretio)
Bóg nie daje się zwieść naszym teatralnym gestom; On uderza bezpośrednio w nasze intencje. Jak naucza ojciec Kasjan, jedynym ratunkiem jest dar rozróżniania, który Chrystus kładzie w nasze dusze jednym słowem: „Mario!”. To działanie Majestatu, który obnaża naszą ślepotę - dopóki szukamy Jezusa według naszych własnych potrzeb, jako „ogrodnika” naszego komfortu, dopóty nie rozpoznamy w Nim Pana. Bóg wycina z nas pasożytnicze przywiązanie do własnych emocji, byśmy mogli Go ujrzeć nie oczami ciała, ale czystym okiem serca.
III. Konsekwencja - Paraliż duchowy w klatce własnego „ja”
Jeżeli nie pozwolimy, by Słowo Pana rozbiło naszą obłudę, zostaniemy na zawsze w dolinie cieni, którą sami sobie stworzyliśmy. Kasjan ostrzega: kto zatrzymuje Chrystusa dla własnej pociechy, ten w istocie Go traci. Konsekwencją trwania w fałszu jest to, że nasza wiara staje się martwym rytuałem, a my - pustymi naczyniami, które dzwonią głośno, ale nie karmią nikogo. Albo odwrócimy się od grobu naszych projekcji, albo zginiemy w mroku własnej, niespełnionej miłości własnej.
Klucze do walki:
Stosujmy bezwzględne „discretio”: Podczas każdej modlitwy pytajmy siebie, czy szukamy pocieszenia od Boga, czy Boga pocieszeń. Każda myśl o własnej doskonałości jest jadem, który musimy natychmiast wypluć.
Ucinajmy dialog z pokusą smutku: Kasjan uczy, że nadmierny smutek jest demonem, który pożera duszę; zamiast płakać nad przeszłością, wejdźmy w surową dyscyplinę posłuszeństwa dzisiejszemu dniu.
Szukamy czystości modlitwy: Niech nasze „Rabbuni” nie będzie sentymentalnym westchnieniem, ale aktem całkowitego poddania woli, który nie szuka własnego „ja” nawet w obecności Zmartwychwstałego.
Do kontemplacji:
Ile w naszych łzach jest prawdziwej skruchy, a ile żalu, że Bóg nie spełnił naszych zachcianek?
Czy potrafimy zrezygnować z dotykania Boga naszymi zmysłami, by pozwolić Mu wstąpić do Ojca i panować nad nami w Duchu?
Kogo tak naprawdę szukamy w Kościele: Zbawiciela, który nas ocala, czy ogrodnika, który ma zadbać o nasze doczesne bezpieczeństwo?